Carel Kraayenhof

Acht jaar was Carel Kraayenhof toen hij voor de eerste keer een blik in een pianoboek wierp. Acht jaar, maar al dromend van de dag dat hij mensen zou kunnen ontroeren en stimuleren met zijn eigen muziek, net zoals hij zelf iedere keer weer diep geraakt werd door de emoties die muziek in hem los konden maken. Voor Carel was muziek, zo jong als hij was, toen al een belangrijk middel om te communiceren en dat is in de loop der jaren alleen maar toegenomen. Zijn enthousiasme stimulerend, kochten zijn ouders voor honderd vijftig gulden een oude piano, waar Carel gretig op oefende. De eerste pianoboeken werkte hij zelf door, daarna ging hij op les. Carel zegt zelf dat hij zeker geen natuurtalent was, maar hij was gedreven en gemotiveerd, en door veel te spelen kreeg hij er ook steeds meer behendigheid in. Het belangrijkste ingrediënt was echter volop aanwezig: Carel had in muziek zijn grote passie gevonden.

Midden jaren zeventig raakte Carel onder invloed van zijn broer Jaap in de ban van Ierse, Schotse en Engelse folkmuziek en leerde trekharmonica en Engelse concertina spelen; het was in die periode dat hij met zijn broer begon op te treden op feesten en festivals, op straat en in de theaters.

In het begin van de jaren tachtig kwam Carel voor het eerst in aanraking met de bandoneon. Hij ontdekte een LP met uitsluitend soloarrangementen voor dit passionele instrument en Carel werd erdoor geraakt alsof het een bliksemschicht was. Hij was diep onder de indruk van het grote aantal klankkleuren dat uit de LP klonk, wetende dat het hier om slechts één instrument ging. Zonder enige twijfel wist Carel op dat specifieke moment dat hij als bandoneonist verder wilde. Duizenden uren luisterde hij naar Argentijnse tangomuziek, schreef de noten uit, speelde hij op zijn bandoneon, en oefende hij dagen achtereen om alle knopjes, klanken en mogelijkheden van zijn geliefde instrument te leren beheersen en begrijpen.

Carel raakte in de greep van de Argentijnse tango en dat blijft niet onopgemerkt onder de groten der aarde. Het was de grote maestro Astor Piazzolla die Kraayenhof persoonlijk uitnodigde om voor hem te komen spelen op Broadway in de tango musical 'Tango Apasionado' (1987). Hoewel Carel op dat moment in zijn eerste tango-ensemble 'Tango Cuatro' (1985) speelde, was dit voor hem de uitgelezen mogelijkheid om met deze grote maestro, zijn grote voorbeeld, te spelen en vertrok hij voor drie maanden naar New York. In 1988 richtte Carel zijn tangosextet 'Sexteto Canyengue' op, en werd door zijn andere idool, maestro Osvaldo Pugliese uitgenodigd om met het sextet te komen optreden in Buenos Aires, samen met Pugliese's orkest. Landen als Argentinië, Uruguay, de Verenigde Staten, Maleisië, Turkije en een groot aantal van de West Europese landen maken kennis met het meeslepende spel van Carel y su Sexteto Canyengue. In deze jaren ontwikkelt Carel zich tot arrangeur en componist van tangomuziek. Begin jaren negentig wordt Carel uitgenodigd door het Rotterdams Conservatorium om een leerstoel bandoneon te creëren; dit leidt in 1993 tot de oprichting van de Vakgroep Argentijnse Tango, waar Carel bijna tien jaar lang hoofdvak bandoneon en piano doceert, en leiding geeft aan ensembles en aan het leerlingenorkest OTRA. Tot op de dag van vandaag is dit de enige plek ter wereld waar op conservatoriumniveau les wordt gegeven in tangomuziek. Hoewel Carel in de internationale tangoscene steeds grotere bekendheid geniet, is het grote publiek in Nederland op dat moment nog niet over de streep.

Op 2 februari 2002 veranderde dat drastisch. Op het huwelijk van Z.K.H. Prins Willem-Alexander en H.K.H. Prinses Máxima mocht hij op hartstochtelijke wijze het gevoelige 'Adiós Nonino' van Astor Piazolla, ten gehore brengen in de Amsterdamse Nieuwe Kerk. Voor het zojuist getrouwde Koninklijke paar en hun duizend gasten waaronder Nelson Mandela en Kofi Annan, maar tevens tegelijkertijd ook live voor meer dan 55 miljoen mensen wereldwijd, ontlokte de hartverscheurende tonen van Carel's bandoneon de beroemde tranen bij Máxima. Niet alleen onze a.s. Koningin was ontroerd door de prachtige vertolking, ook het Nederlandse volk sloot de Argentijnse tangomuziek vanaf dat moment voorgoed in het hart. Van de muziek van het huwelijk van Willem-Alexander en Maxima werden 90.000 CD's verkocht en de single 'Adiós Nonino' heeft een plekje in 30.000 Hollandse huiskamers; de 'Tango Royal' CD met daarop Carel's vertolking ging 75.000 keer over de toonbank, maar ook van de CD 'Tango Maxima' die in eigen beheer was uitgegeven door Kraayenhof's eigen orkest Sexteto Canyengue werden ruim 30.000 stuks verkocht.

Vanaf dat moment bezoekt Nederland massaal de concerten die Kraayenhof met zijn Sexteto Canyengue geeft. Men is in de ban geraakt van de Argentijnse tango, met haar tergende composities, haar emotionele melodieën en haar uitdagende tempowisselingen. Het harde werken wordt niet alleen beloond met de dankbare waardering van het publiek, ook de kenners weten Carel y su Sexteto Canyengue naar waarde in te schatten. Zo ontving hij in Nederland de 'Gouden Notenkraker' (1993) van de Nederlandse Toonkunstenaars Bond als waardering voor zijn vakmanschap en voortdurende inspanning om live optredens te realiseren. Van de Nederlandse Vereniging van Dansleraren (2002) ontving Kraayenhof een prijs vanwege zijn stimulans aan Nederland om de tango te leren dansen. Henk Geels Evenementen eerde Kraayenhof in het kader van de jaarlijkse uitreikingen van de Populariteit Awards met de prijs voor de grote doorbraak van het jaar (2002). Tevens ontving Carel in 2003 de Edison publieksprijs voor zijn CD Tango Royal. Buitengewoon trots mag Carel zijn wanneer hij in 2005 van de Argentijnse regering een hoge culturele onderscheiding krijgt voor al zijn werk in de afgelopen 20 jaar als ambassadeur van de Argentijnse tango wereldwijd!

Grote namen lopen als een rode draad door Carel's carrière. Hij kreeg zijn eerste bandoneonles van Alfredo Marcucci, de in België wonende zeer getalenteerde Argentijnse bandoneonspeler. In 1987 werd hij door Astor Piazzolla, de grondlegger van de Tango Nuevo, uitgenodigd mee te werken aan de musical Tango Apasionado en in 1990 mocht hij op tournee met de legendarische Osvaldo Pugliese. Inmiddels is Carel zelf een wereldwijd erkend tangogrootmeester. In 1997 verscheen Carel en zijn sextet met Yo-Yo Ma op de Nederlandse TV en in 2002 treedt hij tijdens een Piazzolla-hommage op in een uitverkocht Teatro Colon in Buenos Aires, temidden van het beroemde Sexteto Mayor, dat hem als hun verre zoon beschouwt. In 2006 creëerde Carel in Rome samen met de beroemde filmcomponist Ennio Morricone de betoverende klanken van de succesvolle CD 'Guardians of the Clouds'.

Carel speelde in Nederland mee op de albums van o.a. Youp van 't Hek, Herman van Veen, André Hazes en Bl&slash;f, en trad op met Trijntje Oosterhuis en René Froger. Hij vergezelde Bløf op hun reis naar Buenos Aires en bij hun optredens in Ahoy en het Nieuwe Luxor. In de zomer van 2004 stond hij zes avonden samen met Marco Borsato in een overvolle Kuip, waarbij hij in één week voor meer dan 320.000 mensen speelde.

Als kind had Carel Kraayenhof in muziek zijn grote passie gevonden.

Ruim 40 jaar later is de vlammende passie van de achtjarige Carel uitgegroeid tot een zinderend, onblusbaar vuur.