Hans Visser

Hans Visser was 20 jaar geleden de eerste organisatie vitalisator die zich op de met emoties en gevoel beladen onderstroom in organisaties richtte. Als oprichter van United Sense, ontwikkelde hij begrippen als (Collectief) Mentaal Vermogen®, (Collectief) Mentaal Verzuim® en Onbenut Vermogen® waarmee hij de universele motor van organisaties en de prestaties daarvan kwantitatief en kwalitatief meetbaar heeft gemaakt. Hij heeft de daarvoor nodige, veelal zachte factoren, in de praktijk hard gemaakt en het rendement daarvan door vertaald naar harde euro’s. Al deze unieke kennis is samengebracht op www.unitedsense.nl. Hoe dat levend en vitaal gemaakt kan worden wordt u duidelijk in de wereld achter Onbenut Vermogen waarin geschreven woorden ontoereikend zijn.

Het is juist de druk waartegen mensen zich toenemend aan het beveiligen zijn. De druk van meer moeten met minder mensen in omstandigheden die dat onvoldoende stimuleren. Wat zou u doen? U zou dan toch ook gaan afhaken? Om te voorkomen dat u al uw energie kwijt bent voor u weer thuis bent!
Dat is wat er in hoofden van mensen en dus ook in organisaties gaande is. Verlies van vermogens. Teruglopende opbrengst. Management dat zwaarder ‘in control’ gaat. HRM teveel in de techniek schiet. Mensen die zich steeds kwetsbaarder voelen en zich daarom meer naar binnen keren met gevolg dat ze meer met hun rug naar de klant staan. Kortom een spanningsveld dat veel mensen liever vermijden dan aan gaan.

Hoe krijg je dat omgekeerd? Hoe krijg je meer betrokken, productievere mensen en beter resultaat?
Hoe krijg je omstandigheden waarin mensen zich weer helemaal willen, kunnen en durven geven?
Hoe herstel of versterk je het interne vertrouwen en de vechtlust er samen voor te gaan?

In die wereld - waarin al die vragen leven en spanning blijven oproepen – wordt u mee genomen op een ontdekkingsreis naar het Onbenut Vermogen in organisaties waarin een wereld te winnen is. Waarin u kunt gaan begrijpen waarom mensen zich zijn gaan in houden. Hoe daarmee de openheid, de creativiteit, de vechtlust en de slagkracht verloren is gegaan maar dus óók weer herwonnen kan worden. Niet met de zoveelste herstructurering of het zoveelste met woorden bestuurde veranderproces. Maar met het samen aangaan van het spanningsveld dat de scheidslijn is gaan vormen tussen wat we zover hebben gekregen en wat we al veel eerder hadden kunnen krijgen. Het verschil dat ons nu noodzaakt te bezuinigen. Het verschil dat als Onbenut Vermogen vrij gemaakt kan worden als opbrengstverbetering. Met een proces waar moed voor nodig is om daar door te gaan waar anderen afhaken. Een proces waar niemand alleen in durft te gaan. Een proces waarvan steevast blijkt dat eenmaal daar doorheen mensen spontaan roepen: “Hadden we dat maar veel eerder gedaan!”