Yalçin Cihangir

Yalçin Cihangir is eigenaar van het succesvolle bedrijf De Fietsfabriek, verantwoordelijk voor de opmars van de bakfiets. Op 12 november 1968 kwam hij ter wereld in een koeienstal. Zijn levensreis begon in het Koerdische dorp Büyükcamili, nabij Ankara in Turkije. Met moeite rondde hij de basisschool af en genoot verder geen opleiding. Hij verkoos het 'lezen' van mensen boven het lezen van boeken. Al luisterend vergaarde hij zijn kennis. Cihangir ontleent een eigen betekenis aan het woord 'slim': iemand die slim is kent geen jaloezie, geeft graag zonder twijfel en verwacht niets terug.

Toen hij twaalf jaar geleden naar Nederland kwam, kon hij nauwelijks lezen of schrijven, en had nog nooit op een fiets gezeten. Wel kwam hij hier met een duidelijke missie: hij wilde de Europese cultuur leren kennen en een eigen onderneming opzetten. Veel mensen zijn bang om iets voor zichzelf te beginnen. Ze kopen hun onzekerheid af door voor iemand anders te werken.

De eerste paar jaar in Nederland werkte hij onder meer als bollenpeller en bordenwasser. Toen hij bij een fietsenmaker in Amsterdam aan de slag ging, wist hij dat hij daar verder mee wilde.

Vijf jaar geleden nam hij de zaak over, doopte hem om tot De Fietsfabriek en ging het anders aanpakken. Hij ontwierp nieuwe modellen en introduceerde de bakfiets in Amsterdam-Zuid. Om een goed ondernemer te zijn, hoef je niet per se te kunnen lezen. Doordat hij dat heeft uitbesteed, houdt hij tijd over om zich te focussen op waar hij goed in is.

De meeste ondernemers dragen een mooi pak, hebben een dure auto, een mooi huis en gaan drie keer per jaar op vakantie naar Aruba. Ze investeren in zichzelf en bezuinigen op het product. Ze vergeten alleen dat je als ondernemer niet succesvol bent omdat je een duur pak draagt, maar omdat je hard werkt. Inmiddels heeft de Fietsfabriek internationale filialen in Berlijn, Tokio, Chicago, Toronto en Parijs.

Ook in zijn geboortedorp in Turkije staat sinds kort een fietsfabriek. Toen hij het plan aan de gemeente voorlegde, lachten ze hem daar nog om uit. Maar inmiddels hoeven veel dorpsbewoners niet meer naar de stinkende stad voor hun werk. Hij legt er verder fietspaden aan en heeft nog vele andere plannen. Het liefst zou hij er een klein Amsterdam van maken, maar dan nog veel mooier en beter. Een mooie droom die misschien wel nooit uit zal komen. Toch kan het soms raar lopen. Want wie had tien jaar geleden kunnen denken dat heel Amsterdam-Zuid zijn kinderen naar school zou brengen in een bakfiets?